Bir sevdamız var ki tarifsiz… Ona gönülleri kor gibi yakan hasret mi desek, geçmiÅŸe özlem mi desek, vatan aÅŸkı, hizmet aÅŸkı, yoksa millet mi desek !  En güzel  zamanları, mekânları, sevgileri, mutlulukları, ana, baba, eÅŸ, dost, akrabayı acılarla yoÄŸurup bir deÄŸirmen gibi öğüten, sonra da tüketen; su gibi geçen ÅŸu zaman… Bir zamanlar içindeydik bu geçmiÅŸ zamanın, yanıbaşımızdaydı. Bizi tüm sevenler ve sevdiklerimizle… Ama ÅŸimdiki zaman geldi ve ÅŸairin hasret dolu cümleleri hep takılır oldu dilimize:
Â
          Orda bir köy var uzakta,
O köy bizim köyümüzdür.
Gitmesek de gelmesek de
O köy bizim köyümüzdür.
Evet belki gidemiyoruz belki de bayramdan bayrama ancak gidebiliyoruz. Ama yüreğimiz hep orda anılarımız, mutluluklarımız, acılarımız hep biryanımız hep orda. Çocukluğumuz, taşladığımız erik ağacı, dalından sarktığımız meyve ağaçları, rengarenk çiçeklerin büyüyüp, cıvıl cıvıl kuşların ötüştüğü bostanyeri,  yemyeşil Boztepe, örtme tepesi ve diğer dağlar… Şimdilerde çamuruna bile hasret toz duman yollar, buz gibi akan çeşmeler, kırlar bayırlar hep orda.
Bizde özlem, bizde hasret  bizde vefa, bizim insanımızda hep cefa. İnsanlarımız var çoğu sılaya hasret. Kimi hayat demiş, kimi ekmek parası, kimi gelecek kaygısı, kimi çocuk yetiştirme sevdası ve almış başını çekip gitmiş doğduğu büyüdüğü yerden, acı tatlı anılarla. Ve gün gelmiş bağrı yanık şair gibi söyler olmuş hep diller hasretin türküsünü.
Orda bir dağ var uzakta, O dağ bizim dağımızdır.
İnmesek de çıkmasak da, O dağ bizim dağımızdır.
Orda bir yol var uzakta, O yol bizim yolumuzdur.
Dönmesek de varmasak da, O yol bizim yolumuzdur.
Bu sevda öyle ki damarlarında kan gibi sıcak bir özlem ve hasret, belleğinin en hassas yerlerinde anılar, onların içinde türlü sevinçler, acılar, kin ve nefretler, kırıklar, kırıntılar…
Belleklerde artık tozlanmaya yüz tutmuş anıların bizlerin en büyük sermayesi olduğunu kavrayabilmemiz, ve bu sermayeyi iyi kullanarak geleceğe ışık tutabilmemiz. Bir gün ansızın bu sermayenin bizimle göçüp gitmemesi ve nesilden nesile aktarılması gerekmektedir. Adını sevda koyduğumuz bu yolculukta yanımıza aldıklarımız, başta sonsuz bir heyecan ve bu heyecanı tüm hücrelerinde  yaşayan arkadaşlarımız, hatırlamak bile istemediğimiz yada keşke o günlerde kalabilseydim dediğimiz geçmişimiz, hatıralarımızda canlanan anılarımız. Bu yolculukta varacağımız nokta geçmişe ve geçmişte kalanlara sonsuz bir vefa, geleceğimize de bir ışık tutabilmek. Elimizdeki sermayeyi iyi kullanıp geçmişten geleceğe bir ışık ulaştırabilirsek ve  bir bağ kurabilirsek, ortak paydamız olan köyümüz, köylümüzle herkesin acılarını paylaşmada, sevinçleriyle sevinebilmede  paydalarımız eşitlenirse işte o zaman en mutlu biz olacağız inşallah.
Â
